گورهای بی نشان در تلالو اشک ها بر خاک بی حاصل چشم ها گم در امتداد افق در گذر کشنده ثانیه ها تن های پاره پاره ، متلاشی درگورهای جمعی جدا از جان رها در آینده های همیشه رها در فراموشی باد و باران اشک ها در جاده های بی پایان جستجو و قلب هایی که تا ته این راه را با شما تپیده اند نوشته شده توسط غلامرضا نص...

گرداب آغوش تو در کدام زاویه از سایه های اردیبهشتی باز می شود بر بستر کدام ساحل رویا که خیزاب های بلند گیسوانت ماه را در رقص بر حلقه ی جنون غرق می کند نوشته شده توسط غلامرضا نصراللهی در ساعت 17:4 | لینک |

* به یاد محسن انصاری پور ، آنکه تجسم شرافت و انسانیت و کوه صبر در توفان رنج بود گوشه ی بیمارستان افتاده از نفس کلیه ها افتاده از نفس نگاه غمبار تصفیه حساب با گلبول های سرگردان و ثانیه های معلق که قطره قطره از مجرای سرم فرو می ریزند پنجره آسمان 45 سالگیش را قاب گرفته همین 45 سالگی که قاب می شود در سن...

این مار خوش خط و خال که می خرامد توئی؟تو با رنگی از رنگین کمان طاووسهمان رنگ های گمشده که لاک ناخن هایت می شدتوئی که نمی شناختمت و هنوز هم .چه نرم و لطیف می شوی وقتی که پوست می اندازیدر درخشش فلس های پیراهنت از نفس هایت جا ماندمو از سایه های بیشه ی دور دست23 مهر 1392

خدایان آسمان ! خشکسالی تمام شد کودکان غرقه خون زیر لحاف مرگ چه لذتی دارد نقاشی با بمب های مشقی

این همه دیوار افتاده و آوار این همه پاهای زخمی آواره تا آنجاکه مردی مست جاده را بست برای تعمیر قافیه اش مدیترانه ای حزین برای کودکان سور و سرود در بادهای غربی وقتی که مرزها در ارتفاع پشت خود غرق می شوند باز هم دیوار باز آوار بهمن 94

با آخرین برگریزان پاییزی خفته در خاک و نوشتن در آیینه های خاموش ای زائر بهاران نیامده همصدا با ترنم جویبار مرا تکرار کن

از تخیلاتت می آیی رقصان کجا نداری در حدی و مرز آمدنت مرا در بر می گیری مه آلود آلوده ات شده ام در تو گم اما در خیال نمی یابمت باز ای محال سترون

بر چهره ی کریه مرگ با پوزخندی پیش دستی کرد گلوله بر شقایق شعر نشست رنج هایش را در کلمه ها گذاشت و چشم هایش بر وقاحت این سرای فرهادکش خیره ماند 8 امرداد 95 ---------------------------------------------------------------- پ. ن. : ابراهیم عالی پور متولد سال 1368 اهل ایذه از شاعران جوان شعر آوانگارد و ا...

شتاب مرگ با ما هم نفس در کمند روز و شب مقصد ناتمام اما شرنگ بی رنگ در کام و قطره قطره بر اندام جان کناره می گیرد از تن آرام جان در تلاطم و تن آرام

نگفته ام نه در هپروت مستی و افیون نه با نان پاره ای از سفلگان بالانشین نه از پرخوری سفره ی الوان از خون خلق که از دست های پینه بسته ی توست در مزرعه در کارخانه در معدن شعر نابی که تویی