روز رستگاری

خستگی ام را بر آسفالت ها می ریزم
عبور
جریان رنج های من است
زمین ناتوان از درک ثانیه های اندوه
که من
وارث اشک های آدم بودم
این خیابان به سکوت دشت می پیوندد
در سایه سار درختان تبریزی
آرامش آن ابدیتی است که از کنار ما می گذرد
درنگ کن بر اندوه
در زیر پاهایت
که در خزان آخر
روز رستگاری توست این سپیدی سکوت

*

غلامرضا نصراللهی

زمستان ۱۴۰۱