آن حقیقت بی دریغ

ما را به یاد داشته باش
تولد
درِ باغ سبزی بود به وسعت تماشا
کودکی کردیم در بهشت رویاها
قد کشیدیم در سایه ی نسیمِ مهربانِ دست ها
عاقل شدیم جوان شدیم
نهالی جوان در بهار عمر

اما آن حقیقت, بی دریغ,
چشم به راه ما بود.

واقعیت روزهای ما را رنگمی زد
رنگ های عجیب
فسفری. خاکستری . کبود.
رنگ موهایی که رنگ می باخت
شکل چین خوردگی های جغرافیای چهره
و اندوه که به شکل روزهای رو به غروب
از حجم روح ما کم می کرد